http://sofiapotari.blogspot.gr/

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Πλημμύρα με παλίνδρομο χρωστήρα – Σοφία Πόταρη

Πλημμύρα με παλίνδρομο χρωστήρα – Σοφία Πόταρη




















Αντάξιά σου είναι μόνο η πλημμύρα
εκείνη π’ απροσδόκητα ξεσπά
π’ ορμάει θειάφι κι αλμυρή πορφύρα
και κόβει την ανάσα μαχαιριά
                                     
πλημμύρα με παλίνδρομο χρωστήρα
το σύννεφό σου μάτι που κοιτά
απ’ τη ζωή με παίρνεις μ’ αισθητήρα
κι απ’ τον πνιγμό με σώζεις με βουτιά

μόνο εσύ. Γλυκέ εκτοξευτήρα
των κυττάρων μου σ’ αστέρια μακρινά
μόνο εσύ τρελλέ ηδονοθήρα
μ’ εκθέτεις σε παράνοιας τροχιά

θαρρώ πως έχω τύχη χρυσοθήρα
που άπελπις το βούρκο ανακινά
και άξαφνη, απροσδόκητη πλημμύρα
χρυσώνει του τα χέρια, νου, καρδιά

έλα λοιπόν της τύχης μου μνηστήρα
περίσσευμα και έλλειψη βαθειά
και πνίξε με σ’ ολόγιομο κρατήρα
πλημμύρα και φωτιά μου κι αλλαξιά





Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Η καταστροφή της Παλαιοχώρας–Σοφία Πόταρη



Η καταστροφή της Παλαιοχώρας–Σοφία Πόταρη














Στο κάστρο πάνω, σε κρύα ερμιά
στ’ άνεμου μέσα τ’ άγριο σημάδι
μπήγω στο στήθος παλιά καρφιά
γίνομαι κούφιο τείχους  ρημάδι

χώρα σβησμένη, φωνή καμιά
όλοι κοιμούνται, οι σκοτωμένοι
ξέρα και πέτρα κι η αγκαθιά
φαρμάκι πίνει και περιμένει

σκέλεθρα σπίτια, μαύρη ορφανιά
άδεια ‘πό γέλια κι από ανθρώπους
άχνα καμιά. Πούν’ τα  παιδιά;
ω πώς πονώ σ’ έρημους τόπους!

γύρω οι βράχοι κι ένα φαράγγι
λένε Λαγκάδα κι είναι Κακιά
τώρα ζυγιάζεi ένα γεράκι
λείψανα μνήμης μ’ άγρια κραξιά

άξαφνα ήχος! Ναι, μια φωνή!
τί νά 'ναι Θέ μου; Κάλεσμα, κλάμα;
κάτι σπαράζει! Και ποιόν καλεί;
τρέμει η καρδιά, θέλει το θάμα!

ωχ κι είναι τρόμος μικρού παιδιού
και ικεσία κόρης παρθένας
καύκαλο άσπρο λεβεντονιού
γέρου σφαγμένου κρύος αυχένας

ωχ κι είναι αίμα σε στήθους ξέρα
χέρι στοιχειώνει πικραγκαθιά
ωχ κι  ολολύζουνε πέρα ως πέρα
ωχ οι σφαγμένοι απ’ την Τουρκιά






Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Τα μαύρα τα μαλλάκια σου – Σοφία Πόταρη

Τα μαύρα τα μαλλάκια σου – Σοφία Πόταρη


























Με του κοράκου το φτερό στολίζεις τα μαλλιά σου
μαυρομετάξι ντύνεσαι και λάμπει η θωριά σου
τα μαύρα τα μαλλάκια σου αστράφτουν σαν τη νύχτα
τ’ άστρα μπερδεύουν μέσα τους, του φεγγαριού τη γλύκα

τα μαύρα τα μαλλάκια σου έβενος που κυλάει
και στο χιονόλευκο λαιμό έρωτα μαρτυράει
αχ πώς τα δάχτυλα ριγούν μέσα τους να πλεχτούνε
στου έρωτά σου τη γητειά για να γλυκοδεθούνε

τα μαύρα τα μαλλάκια σου ωχ πώς τα μορφοπλέκεις
ήλιου στολίδια και φιλιά πάνω τους αποθέτεις
ωχ πώς τα λούζεις και τα πιας με φιλντισένιο χτένι
που μέσα στην καρδούλα μου ιστό αγάπης φαίνει

υφάδι τα μαλλάκια σου και μ’έχει τυλιγμένο
ωχ να ξεφύγω δεν μπορώ, ψαράκι αγκιστρωμένο
δίχτυα βυθού απάτητου στα στήθια σου ριγμένα
τρελλαίνομαι λιγοθυμώ, λυπήσου με κι εμένα

με του κοράκου το φτερό βαμμένα τα μαλλιά σου
στράφτουνε και φεγγοβολούν τη θεία ομορφιά σου
ωχ τα μαλλάκια σου κυρά σκοινιά και σκαλωσιά μου
μετάξι που ξεχύνεται και δένει την καρδιά μου





Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Το τραγούδι του κοχυλιού – Σοφία Πόταρη

Το τραγούδι του κοχυλιού – Σοφία Πόταρη





















-Κοχύλι θαλασσόβρεχτο και μυριοχρονισμένο          
εκεί στα βάθια που φυλάς, στ’ άπατα που νυχτώνεις
πες και σε με τον έρημο, το θαλασσοκαμμένο
σαν πώς νικάς τη μοναξιά, το κύμα πώς μερώνεις;
κοχύλι μου κακόμοιρο βαστάς και δεν αγριεύεις
δε λύγισ’ η καρδούλα σου μονάχο να κονεύεις;
αχ και να ήμουν σαν εσέ, τη θάλασσα να πίνω!
ν’ ακώ θαλασσοτράγουδο και δάκρυ να μη χύνω
                                            
-στης θάλασσας την αγκαλιά γω ξέρω να  ελπίζω
ξέρω τραγούδια της χαράς και της αγάπης πλήθος
μα το πικρό τραγούδι της γω ξέρω ν’ αηδονίζω
σαν κλαίω στης νύχτας τη σκλαβιά, στου σκοταδιού το βύθος
το δάκρυ μου γλυκό φαϊ κι άσπρο μαργαριτάρι
μερεύει την αγριάδα της μ’ αγάπης θυμητάρι
πικρό φαϊ η μοναξιά γλυκογεννάει τραγούδι
στης σκοτεινιάς την αγκαλιά το πιο λευκό λουλούδι








Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Το δικό μου ρόδο – Σοφία Πόταρη

Το δικό μου ρόδο – Σοφία Πόταρη


























Σε κήπου τη ζεστή αγκαλιά, σ’  αφροσκαμμένο χώμα
ξυπόλυτη περπάτησα μεσημεριού το γιόμα
κι είναι τα λούλουδα χρυσά και μυρωμένη η μέρα
μα μένα η καρδούλα μου σαν κάτι να ζητάει
κι ήταν ανήσυχη η ματιά που’ τρεχε πέρα ως πέρα
κι έν’ αγκαθάκι άγνωστο την απαλοκεντάει
τ’ άνθια πλεγμένα γύρω μου το χάδι μου ποθούσαν
τα χείλη μου ματώνανε και τα γλυκορουφούσαν

νάρκισσος ήλιος, βασιλιάς και θρέφονταν η μέρα
χυνόταν η αγάπη του με πάθος και φοβέρα
γεράνια μ΄ αγκαλιάζανε και γιασεμιά μ’ αγγίζαν
κι οι μενεξέδες σιωπηλοί ύπνο γλυκό μου φέρνουν
απάνω  μου μπλεκόντουσαν, τα ρούχα μου τα σκίζαν
περικοκλάδες πλανερές στα πόδια φιδοσέρνουν
με χρώματα και ηδονές μεθάει τ’ αεράκι
μα μένα την καρδούλα μου τρυπάει αγκαθάκι

λαλεί του κήπου η χαρά με τ’ αηδονιού τη γλύκα
και  μες στο αίμα μου κυλά ο έρωτάς τους προίκα
σε μια του κήπου ανωμεριά, κατεβασιάς το ρέμα
θρέφει μονάχο κι ακριβό τριανταφυλλιάς βελούδο
κόκκινο, λαμπροστόλιστο, σαν βασιλιά το στέμμα
κι όλου του κήπου η ομορφιά κάστρο λογιέται φρούδο
σκοτείνιασαν τα μάτια μου και  πόνεσ’ η καρδιά μου
τ’ αγκάθι του γαντζώθηκε σκληρά στα σωθικά μου

τριαντάφυλλο παράξενο από ουράνια βάθη
στα στήθια μου σαρκώθηκε θηρίο φλογισμένο
κι απ’ της αγάπης το πολύ μας έσφαξε τ’ αγκάθι
και γλυκοκοιμηθήκαμε θάνατο βελουδένιο




Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Του φθινοπώρου οι καρδιές – Σοφία Πόταρη

Του φθινόπωρου οι καρδιές – Σοφία Πόταρη



Του φθινόπωρου οι αχνοβαμμένες πινελιές
πόσο ταιριάζουν στις μοναχικές καρδιές!
μπλάβοι πανσέδες, χαμολούλουδα, κλωνιά
τρεμοφεγγίζουν, λύχνων σκέλεθρα με φως λειψό
ξεφτίζει, πέφτει της ζήσης τους η αρματωσιά
σκύβουν πικρά σε θύελλας διάβα σκληρό
να ικετέψουν προσπαθούν, μ’ αδίκως τα φτωχά!
ο θεριστής ακράτητος με τ’ άρμα του περνά

κίτρινα πέταλα, χλωμά,  στη γη πεσμένα
σα ναυάγια σε βυθό ακουμπισμένα
παράπονο του κρίνου γνέθουν τα μαλλιά
και η βιολέτα ξέφυλλη μες στην ανεμοζάλη
αγνώριστη σπαράζει η υακίνθυνη ομορφιά
κι η ανεμώνη μάταια παράστημα προβάλλει
λαίμαργα βρύα όλα τα  καταπίνουν
και μούσκλια  κρύα κάθε ζωούλα σβήνουν

τ’ άνθη του φθινόπωρου, μοναχικές καρδιές
π’ εξόριστες ζουν σ’ ερημιάς τις εσχατιές
θάνατου στόμα τα φιλεί μα προσδοκούν
σ’ ήλιου αγκαλιά κι αγάπη ν’ απαγκιάσουν
το νιώθουν πως άλλη μια φορά θα προδοθούν
κι αχ! πώς λαχταρούν γλυκά για να κουρνιάσουν!
μα ξέρουν, σαν πουλιά από σκάγια λαβωμένα
στο χώμα θ’ απλωθούν νεκρά και τσακισμένα

αχ πώς μοιάζουν οι καρδιές με φθινοπώρου άνθη!
κάποτε βασίλισσες λαμπρές με δανδέλες και τιμές
μα σπαραγμένες τώρα και νεκρές, σ’ άνιση μάχη
σαν σβει ο ήλιος που μ΄αγάπη θρέφει τις ψυχές





Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Μοναξιά – Σοφία Πόταρη



Μοναξιά – Σοφία Πόταρη



















Στης σιγαλιάς την ερημιά στης νύχτας την αγκάλη
πετά η ψυχή μου σαν πουλί σ’ απόμερο ακρογιάλι
έρημη χώρα η αμμουδιά κι η θάλασσα μονάχη
ν’ ασημολάμπει σαν κοιλιάς ολάνοιχτης το αίμα
φλογίζετ’ η ψυχούλα μου σαν το χρυσό το στάχυ
που το βαραίνει τ’ άνεμου το μυρωμένο γνέμα
τώρα Θεέ μου ζήλεψα την άκρα σου τη μοίρα
σαν της φωτιάς σου η μοναξιά το στήθος μ’ επλημμύρα

στης σιγαλιάς την ερημιά σε νύχτας καλοσύνη
μάτι ανοίγετ’ η καρδιά και πια δεν ξανακλείνει
έρημος κόσμος, μυστικός, σ’ αγίασμα βουτάει
σαν το ψαράκι το μικρό, σαν το χλωρό ξυλάκι
που μες στο βύθος του νερού ζωή γλυκειά κυλάει
βλασταίνει  η καρδούλα μου μικρούλικο σποράκι
τώρα Θεέ μου πλέξε με στης  θέρμης σου το νήμα
δικό σου βάλσαμο η ζωή, της μοναξιάς σου ντύμα

στης νύχτας την ανασεμιά, σε παλιακό υφάδι
ρίζα γλιστράει φωτερή σαν νιόβγαλτο ανθοκλάδι
τα φυλλοκάρδια μου τρυπά τα σπλάχνα αγκιστρώνει
στης μοναξιάς τη λεχωνιά νέα ζωή φτερώνει