http://sofiapotari.blogspot.gr/

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Νυφοπάζαρο– Σοφία Πόταρη

Νυφοπάζαρο– Σοφία Πόταρη



Μαλαματένια τ΄άρματα κι ασήμια τα τσαπράζια
γυαλοκοπάνε τα φλουριά κι αστράφτουνε τ’ ατλάζια
στητό το σώμ’ αγέρωχο στο άλογο καβάλα
σαν τον περήφανο αητό που λάμπει στην ψιχάλα
περνάς κι ο ήλιος χαίρεται τη νια λεβεντοσύνη
κι εγώ κοιτώ και δέομαι πανώρια αντρειοσύνη
ζαλίζομαι και χάνομαι, λιγοθυμώ κι ανάβω
και στην αντρίκει'  αγκάλη σου ποθώ να μεταλάβω
και να, μπροστά μου σταματάς με τ’ άτι σου να γρούζει
στη γη πηδάς κι ο ουρανός με φως χρυσό σε λούζει
τα χέρι'  απλώνεις αγκαλιά, τσιτώνεις το κορμί σου
κι ανοίγεις άγριο χορό μες στη λαμπρήν ορμή σου
τα μάτια μου τα μάτια σου γυρεύουν να πλανέψουν
καρδιάν αντρίκεια ζηλευτή ζητούν να διαφεντέψουν
απλώνεις μου το χέρι σου, μαντήλι ανεμοδέρνεις
κυρά δική σου θέλεις με, γυναίκα σου με παίρνεις
βαράτε σεις ώ άρματα κι αστράφτε γιαταγάνια
βροντοχτυπάτε τα βουνά κι ανοίξτε τα ρουμάνια
λεβεντονιός με διάλεξε γυναίκα του να γίνω
σήμερα η μοίρα μού ΄πλεξε γλυκό κρασί να πίνω





Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Γυναίκα – Σοφία Πόταρη


Γυναίκα – Σοφία Πόταρη







Κατέβαινες αγέρωχη, τον ήλιο ΄χες φουστάνι
και της σελήνης τη μορφή στα πόδια σου γιορντάνι
στον κόρφο σου δυο έρωτες  με τόξα τεντωμένα
αγριεύουνε τα στήθια σου,  άτια καλλιγωμένα
τα πόδια σου βεργολυγιές στ΄ανέμου την ανάσα
κουνιέσαι και γκρεμίζονται όλα του νου τα κάστρα
και τα λαγόνια σου κυρά μια θάλασσα π΄ανάφτει
κι αργάζει  μέταλλο σκληρό  και λιώνει το χρυσάφι
κατέβαινες αγέρωχη, ολόγυμνη πατούσες
στης θάλασσας την άβυσσο το σύμπαν προσκαλούσες





Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Αύγουστος – Σοφία Πόταρη



Αύγουστος – Σοφία Πόταρη




μεσημέρι, αυγουστιάτικο νταμάρι           
τσεκουριά βροντάει, την πέτρα σκίζει
κρασί μελιτζανί στο κλήμα αχνίζει
με πόσο θράσος ο πόθος αριβάρει!           

και βουρλισμένος ταύρος ρομαντσάρει        
φωτιά και λάβρα το κορμί αφρίζει          
απ’ όλα τώρα ο πόθος αναβλύζει
άγρια λύσσα π’ αντίδοτο φρενάρει                  

α! πόσα της νύχτας κρυμμένα μυστικά           
έτσι όπως το πυρρό κορμί φρενιάζει
ξεχύνουν του μεσημεριού τα σωθικά!   

άγκυρα φλέβα σε βυθό που βράζει
στόμα χορτάτο μέλι, μάτια πυρετικά  
κι ένας Θεός να μεθά και ν΄ αλαλάζει